Gerçekçiden Soyuta – 7 Ana Akım

Her şeyin değiştiği bu dünyada sanatçıların kendini ifade etme şekli de yüzyıllar içinde sayamayacağımız kadar çok değişmiştir belki de. Bu kadar çok değişimin içinde yine de sanat tarihinde ressamları en çok etkilemiş, etkisini bir şekilde çok uzun yıllar devam ettirmiş 7 ana akımdan bahsedebiliriz.

1. Realizm: Gerçekçilik

Adından da anlaşılacağı üzere resmi, resimdeki nesneleri olabildiğince gerçeğine yakın çizmektir. Realizmde nesnelere stil katma, hayal gücünü kullanma yoktur. Belli kurallar çerçevesinde, perspektif kullanarak resim yapılır. Zamanının çoğu ressamı bunu “gerçek sanat (true art)” olarak görmüştür. En bilinen temsilcileri Jean-François Millet, Gustave Courbet, Edward Hopper ve Andrew Wyeth’dir.


Tablo 1. Bonjour Monsieur Courbet by Gustave Courbet

2. Impressionism: İzlenimcilik

1880’lerde Claude Monet gibi sanatçıların öncülüğünde ortaya çıkmıştır. Genellikle doğadan ilham alan bu sanatçılar, gerçekçi nesneleri kendilerine has bir stille ortaya koymuştur. Resimlerinde bitmemiş bir görünüm ve belirgin fırça darbeleri vardır. Onların resimlerine baktığınızda hangi nesneleri resmettiklerini hemen anlarsınız fakat bu nesnelerin çiziminde gerçeğe yakın olma amacı gütmemişlerdir. En bilinen temsilcileri Van Gogh, Claude Monet, Pierre Auguste Renoir ve Edouard Manet’dir.


Tablo 2. Impression, Soleil Levant by Claude Monet

3. Painterly: Resimsi

Sanayi Devrimi Avrupa’yı kasıp kavururken ortaya çıkan bu akım, metal boya tüplerinin icadı sayesinde olmuştur diyebiliriz. Artık stüdyoya kapalı kalmak zorunda olmayan sanatçılar resimde ne olduğundan çok resmin nasıl olduğuna odaklanmaya başlamıştır. Belirgin fırça darbeleri, resmin dokusu (texture) ve renkler odak noktası hâline gelmiştir. Henri Matisse, John Singer Sargent, Camille Pissarro ve hemen her izlenimci bu akımın temsilcileri olmuştur.


Tablo 3. Table in a Cafe by Henri Matisse

4. Expressionism: Dışa Vurumculuk

20. yüzyıla geçişte ortaya çıkan bu akım, herkesin gördüğü gerçeği değil, sanatçının gördüğü gerçeği yansıtmaktır. İnsanlar, yerler ve nesneler çarpıtılır veya abartılır. Hatta bazen doğa bile bozulur. Sahneler düşmanca ve yabancılaştıran modern bir dünyayı gösterir. Kötü duygular, agresif ve ham fırça darbeleriyle güçlendirilir. Edvard Munch, Paul Klee, Erich Heckel ve Egon Schiele en bilinen temsilcileridir.


Tablo 4. Portrait of a Man by Erich Heckel

5. Surrealism: Gerçeküstücülük

1. Dünya Savaşı ile 2. Dünya Savaşı’nın arasında geçen sürede Fransa’da ortaya çıkıp Avrupa’yı saran bu akım gerçekçi nesneleri doğal ortamından alıp onları manasız, âdeta “rüya” gibi görünen ortamlara sokmasıyla tanınır. Gerçekçi bir şekilde boyanmış, normal ortamlarından ve bağlamlarından çıkarılmış, daha sonra belirsiz, paradoksal veya şoke edici bir çerçeve içinde yeniden bir araya getirilmiş veya organize edilmiş tamamen tanınabilir imgelerle bilinir. Sürrealist resimler genellikle mantıksızdır ve mantıktan ziyade bilinçaltını vurgulayan vizyonlarla yaratıcı rüyaları ifade eder. Salvador Dali, Rene Magritte ve Pablo Picasso en önemli temsilcileridir.


Tablo 5. Personal Values by Rene Magritte

6. Abstract: Soyut

Tamamen soyut resim, gerçekçilikten kaçınır. İçinde anlam verebileceğiniz hiçbir nesne olmaz. Öznel olanın kucaklaşmasında açığa çıkar. Resmin konusu kullanılan renkler, sanat eserindeki dokular ve onu oluşturmak için kullanılan malzemelerdir. Soyut sanat “gerçek hayattan” hiçbir şeye benzemeyen sanattır. Tuval üzerindeki her nesne ya renkler ya da şekillerle temsil edilir. Örneğin renkler duyguları temsil edebilir ve şekiller nesneleri sembolize edebilir. Soyutun amacı, izleyicinin kendi için anlamını yorumlamasına izin vermektir. En kötü ihtimalle, soyut sanat kazara bir boya karmaşası gibi görünür. En iyi ihtimalle, gördüğünüz andan itibaren sizi etkileyen bir etkiye sahiptir. En bilinen temsilcileri Piet Mondrian, Wassily Kandinsky, Joan Miro ve Mark Rothko’dur.


Tablo 6. Peinture by Joan Miro

7. Photorealism (Hyperrealism): Fotogerçekçilik

1960’larda soyut resme tepki olarak doğan bu akım, gerçeğe olabildiğince yakın, fotoğrafa benzer resimler yapmaktır. Deniz kıyısındaki son kum tanesine veya kişinin yüzündeki gözenek ve kırışıklıklara kadar özenli detayların yer aldığı bir stildir. Hiçbir şey dışarıda bırakılmamıştır ve kompozisyona dâhil edilmeyecek kadar önemsiz değildir. En bilinen temsilcileri Chuck Close, Jason De Graaf ve Pedro Campos’dur.


Tablo 7. Triology by Pedro Campos

00zero

  • https://ip169.ozelip.com:10977